| Tel.: | +31 (0)570 609500 |
| Fax: | +31 (0)570 609700 |
| E-mail: | info@remarkable.nl |
Geplaatst op 05-01-2012
Dinsdag 3 januari 2012 #Altijd wat gezien op tv? Niet? Dan heb je wat gemist. In deze documentaire van de NCRV wordt aandacht besteed aan hebzucht, één van de zeven zonden van de mens. Dat het niet eenvoudig is om aan hebzucht te ontkomen, wordt snel duidelijk als je je realiseert dat de mens dagelijks 5.000 prikkels ontvangt die stimuleren tot consumptie. 92 procent van de mensen geeft toe regelmatig producten te kopen die ze niet echt nodig hebben. Kopen biedt troost, al is dat vaak van tijdelijke aard. In het programma wordt gekeken naar de (kwalijke) rol van de financiële sector, maar ook de reclamewereld komt er bekaaid af. In toenemende mate storen mensen zich aan de rat race waarin continu meer verdienen en meer bezittingen centraal staan. Genoeg is genoeg, zo luidt de conclusie.
#Altijd wat brengt vervolgens enkele initiatieven in beeld, waarbij reguliere, op winst en rendement beluste, financiële instanties worden gepasseerd. Een voorbeeld is de Brixton Pound (http://brixtonpound.org/). De stad Brixton voert naast de Engelse Pond, haar eigen valuta, die met name door kleine zelfstandige ondernemers als betaalmiddel wordt geaccepteerd. Dit betaalmiddel kent geen rente, evenmin schulden. Speculatie, een activiteit waarvoor geld oorspronkelijk niet is bedoeld, is uit den boze. De Brixton Pound dient puur als ruilmiddel. Wereldwijd bestaan talrijke soortgelijke initiatieven. De invloed groeit, niet in de laatste plaats door aandacht voor people (onafhankelijke ondernemers met streekgebonden producten), profit (wederzijds voordeel) en planet (bescherming van de aarde). Dankzij participatie van kleinere, zelfstandige ondernemers, die sympathie genieten bij de stad- en streekbewoners blijft het winkelaanbod gevarieerd, is er sprake van differentiatie, minder werkeloosheid en blijft het geld in de regio (en niet in de zakken van de grootaandeelhouders).
Welke les kan de agrarische sector trekken uit deze ontwikkeling?
Meer is niet per definitie beter, schaalvergroting evenmin. Megastallen roepen in toenemende mate weerstand op in de maatschappij. Streekproducten hebben in de behoefte aan geborgenheid en cohesie meer toekomst dan ooit. Integriteit, gezond en puur zijn de basiselementen voor een ‘nieuwe’ economie, verpakt in een duurzaam verhaal.
Boeren hebben primair de macht in handen als het gaat om ruilhandel. Zij staan immers aan het begin van de keten. Boeren willen niet perse groeien, maar laten zich opjagen door de ‘oude’ economie, waarin het grootwinkelbedrijf de scepter zwaait. De wijze waarop ze aan de ene zijde naar consumenten een goede sier willen maken met duurzame producten, terwijl ze de producenten (boeren) aan de andere zijde uitknijpen, getuigt van een korte termijnvisie (in strijd om de marktaandelen) die door de consument van morgen niet meer wordt gepikt.
Uit MultiMediaMeter onderzoek (www.multimediameter.nl) bleek al eerder dat voor veel boeren winst- en productiemaximalisatie niet het belangrijkste is. Plezierig werken is voor 52 procent van de melkveehouders de belangrijkste drijfveer (maximale productie vormt voor slechts 2 procent de belangrijkste drijfveer). Bij akkerbouwers is dit 37 procent, respectievelijk 15 procent. Het is voor de reclamemakers zaak rekening te houden met dit gegeven. Reclame waarin plezierig en verantwoord ondernemen centraal staat werkt!
Duidelijk is dat de agrarische sector een duidelijke regisseur mist die handen en voeten kan geven aan de te varen koers in deze ‘nieuwe’ wereld. Een roerganger die een balans vindt tussen grootschalige, kwalitatieve productie voor een rechtvaardige prijs én streekgebonden producten.
Belangenbehartigingsorganisaties als LTO Nederland, die feitelijk uit drie regionale organisaties bestaat en Vakbonden voor akkerbouwer, varkenshouders en melkveehouders zijn onmachtig en te versnipperd om de boeren tot actie te bewegen. Teveel ligt het accent op zaken die hen van elkaar doet verschillen in plaats van hetgeen ze bindt.
Individuele boeren laten het gelaten over zich heen gaan en vluchten in nog harder werken en groeiscenario’s om de rente en aflossing te kunnen blijven betalen. Misschien moeten we onze hoop vestigen op jonge agrarische ondernemers van het NAJK, zoals @SuzanneRuesink. Zij slaagt er op een frisse, onbevangen en energieke wijze in een brug te slaan tussen boeren en burgers (www.twestendorp.nl). Wie volgt?